7w1d – Echo uitgesteld

Ohhh… en ik ben zo ongeduldig!

Helaas kon mijn man het echt niet voor elkaar krijgen om met mij mee te gaan naar de echo gisteren. En hij wilde er hoe dan ook bij zijn. We hebben dus besloten om de afspraak te verplaatsen. Nu zijn we maandagmiddag aan de beurt.

Nog een heel weekend wachten dus! Het zijn maar een paar dagen natuurlijk, maar pfoeh, wat zou ik graag even willen spieken en weten of het goed is…

Eén klein voordeel: omdat de echo nu 4 dagen later is, zal het embryo ook al iets beter te zien zijn.

Advertenties

6w2d – Een oerwoud van regeltjes…?

De eerste echo komt eindelijk in zicht! En daarmee ook de intake bij de gynaecoloog, en de grote vraag of en welke testen we zouden willen doen. Dit is in ons geval een lastig dilemma geworden…

Bij de nacontrole na de miskraam/curettage stelde de gynaecoloog voor om de volgende keer meteen voor een vlokkentest te kiezen. Dit omdat de NIPT alleen maar bedoeld is om trisomie 13, 18 of 21 op te sporen, en het syndroom van Turner (monosomie X) dus niet. Maar hier wordt het een ingewikkeld verhaal. Want de NIPT is (in NL) weliswaar alleen bedóeld om t13, t18 en t21 op te sporen, maar dat wil niet zeggen dat de test niet meer kán opsporen. Zo werd in de zwangerschap van F* ook de mozaïek trisomie 8 gewoon gevonden met de NIPT.

Maar waarom zouden we geen punctie doen? Het antwoord op die vraag is voor ons kraakhelder: een punctie (vlokkentest of vruchtwaterpunctie) brengt 0,5% extra kans op een miskraam met zich mee. Het is maar 0,5%… maar we hebben al zoveel pech gehad, dat we zelfs zo’n klein risico nu eigenlijk niet meer durven te nemen. De NIPT daarentegen is 100% veilig.

De NIPT leek ons de perfecte oplossing. Bedoeld voor het opsporen van de drie meestvoorkomende trisomieën, maar eventuele andere afwijkingen worden wel als ‘nevenbevinding’ gerapporteerd. Dus dan heb je uiteindelijk toch alle informatie. Prima!

Totdat ik er achter kwam dat er recent iets veranderd is. De NIPT wordt in Nederland nog steeds uitgevoerd in studieverband. Dat wil zeggen dat alle resultaten nog steeds worden verzameld om te beoordelen hoe goed de test werkt. Per 1 april is de studie ‘TRIDENT2’ gestart, en is de NIPT eindelijk breed ingevoerd: iedere zwangere kan nu voor de NIPT kiezen als screening. Voor 1 april was de NIPT in de ‘TRIDENT1’-studie alleen beschikbaar voor vrouwen met een verhoogd risico (zoals ik, vanwege onze voorgeschiedenis). Echter, de techniek die in de nieuwe studie gebruikt wordt is óók een klein beetje aangepast… de chromosomen X en Y worden niet meer mee getest. Het kán wel, maar ze doen het niet.

Voor ons is dit een flinke domper. P* had het syndroom van Turner: een chromosoom X of Y te weinig. Dit kan in de nieuwe NIPT dus niet meer onderzocht worden. Een grote tegenvaller.

Maar goed. Eerst de eerste echo afwachten. Als die goed is, dan volgen de doorverwijzingen naar de gynaecoloog. Ik hoop dat die ons alles goed kan uitleggen. Hopelijk kunnen ze ons opties bieden om de NIPT ergens anders uit te voeren waar de X/Y chromosomen wel worden getest, of kunnen we nog meedoen in de ‘oude’ NIPT studie TRIDENT1. Hopelijk krijgen we dan een goed advies.

Het maakt alles nu wel weer een beetje extra spannend… Nog 5 dagen tot de echo.

zw-banner 6.2

5w0d – er groeit iets…

Het gaat nog steeds goed.

Op 2 juni heb ik de bloedtest gehad, en de uitslag was positief: 155 IU/L hCG. Een waarde die volgens de verpleegkundige perfect past bij het aantal dagen na de terugplaatsing. Dus dat is een fijn begin.

De eerste echo is dan ook alvast ingepland: op 22 juni zullen we gaan zien of er een hartje klopt of niet. Of ik daar nou echt heel veel zin in heb weet ik niet zo goed. Wat als het niet goed blijkt te zijn? Ik wil er eigenlijk helemaal niet aan denken. Gelukkig duurt dat nog twee weken.

Sinds de eerste test heb ik elke dag een zwangerschapstest gedaan om te zien of de test bleef toenemen. Nou, en hoe! Dat geeft voor nu in elk geval wel wat vertrouwen. Er is hoe dan ook iets gaande daarbinnen…

20170608_081914

Het is moeilijk om al heel erg blij te zijn. We zijn echt wel blij, maar het is nu nog een beetje 5% blij en 95% spannend. Dat is misschien ook al een beetje te zien aan de eerste zin van deze post. Maar zolang als het kan, houden we de moed er in.

5w0d

En héél voorzichtig beginnen we af te tellen naar 8 februari 2017…

Tp4…

Maandagavond zei mijn man dat hij vond dat ik al moest proberen te testen. Het was nog maar dag 11 (7 dagen na de tp), en ik was eigenlijk vastbesloten om pas op dag 12 of liever nog pas op dag 13 te gaan testen. Dan wist ik zeker dat we wel iets zouden moeten zien als het raak zou zijn.

Maar die maandag had hij twee doosjes testen gekocht bij de kruidvat en tja, als je die dingen eenmaal in huis hebt… dan gaat het toch ook meteen kriebelen!

Het was die dag snikheet geweest en ik had in de uren daarvoor niet al teveel gedronken, dus ik besloot om op zijn voorstel in te gaan. Ik was nu zelf ook te nieuwsgierig geworden. Wie weet?

Ik verzamelde wat urine in een potje en gaf het aan hem. Als hij zo graag wil testen, dan mag hij het ook zelf doen! Zelf durfde ik het echt niet zo goed… Hij druppelde de urine op de test en legde hem geduldig aan de kant.

Na braaf 5 minuten te hebben gewacht bekeek hij de test, en gaf hem vrijwel direct aan mij. Toen wist ik het eigenlijk al direct: er was een tweede streepje zichtbaar! Heel licht, maar onmiskenbaar…

Het is allemaal een beetje onwerkelijk. Van de vier terugplaatsingen, nu drie keer zwanger? En zou het nu dan eindelijk een keer goed gaan?

Op de wachtbank!

Het is gelukt, ik zit sinds maandag weer op de wachtbank! Het embryo was gelukkig goed ontdooid en had zich netjes verder ontwikkeld tot de beginfase van de compactie (zoals bij 90h in onderstaand figuur): de tussenfase van de morula en de blastocyst.

st3f-1

Het ontdooien is dit keer gelukkig in een keer goed gegaan, en ons laatste embryo heeft dus nog ingevroren kunnen blijven. Maar hopelijk hebben we die voorlopig niet nodig!

Vandaag of morgen zou de hatching moeten plaatsvinden, waarna het embryo kan beginnen met innestelen. Dus nu maar hopen dat dat ook werkelijk gebeurt… Mijn NOD is op 1 juni, en de bloedtest staat gepland op 2 juni. Vanaf dit moment kunnen we alleen maar afwachten en hopen.

Denkend aan toen en straks

Het zijn bijzondere weken. Vorig jaar rond deze tijd hadden we de verontrustende uitslagen van de combinatietest al gekregen, maar waren we nog in afwachting van de NIPT uitslag. Een periode vol spanning maar vooral ook nog vol hoop. De kans dat het goed zou komen leek toen nog groot. F zat nog lekker in mijn buik. Hoe dubbel voelt het om daar nu aan terug te denken.

Tegelijk staat de volgende terugplaatsing op stapel. Morgen wordt ons een na laatste embryo ontdooid. Zou dat goed gaan…? Maandagochtend moet ik weer bellen of het ontdooien is gelukt. Wat een rotmoment is dat toch steeds… De terugplaatsing is dan nog dezelfde dag, dus hopelijk mag ik dan weer op ‘het wachtbankje’ plaatsnemen. En dan weer een dag of 10 afwachten tot ik kan testen. Zou het geluk nu eindelijk aan onze zijde staan?

Korte update

Even heel snel. Vanmorgen echo gehad:

  • Bms 6.5 mm dik en mooie structuur (geen vocht!)
  • Grootste follikel 16.5 mm

Morgenavond ovitrelle injectie, zondag cryo ontdooien, en hopelijk maandag de tp!

Nieuwe ronde, nieuwe kansen?

Afgelopen donderdag brak mijn menstruatie door, precies op de verwachte dag. Ik heb mij direct weer aangemeld bij het IVF-centrum, en mag op 15 mei langs komen voor een echo.

Dat is dan al cyclus dag 12, dus naar verwachting zal mijn eisprong dan al in aantocht zijn en kunnen we meteen over tot actie: ’s avonds de ovitrelle injectie en aftellen naar een terugplaatsing. Die terugplaatsing zal dan, als alles door gaat, rond de 21ste zijn.

Nu dus vooral hard duimen voor een goed nestje: mooi dik baarmoederslijmvlies en geen vocht in de baarmoeder. Over een week weten we eindelijk meer.

Time flies when you’re trying to concieve

Intussen is het al meer dan 2,5 jaar geleden dat we zijn begonnen proberen zwanger te worden. Om precies te zijn: begin september 2014 besloot ik met mijn man om niet meer aan een nieuwe strip anticonceptiepil te beginnen.

De titel van deze post is natuurlijk onzin. De tijd vliegt helemaal niet, het steeds weer wachten duurt eeuwen. Maar alles bij elkaar is er zeker al een hoop tijd verstreken.

Ter vergelijking – september 2014, dat was toen de ebola epidemie in Afrika rond zijn hoogtepunt was, en het ongeluk met de monstertruck in Haaksbergen plaatsvond. De meeste mensen zullen nog wel ongeveer weten wanneer dat was, maar het is alweer een tijd geleden. Ik was toen 26, nu ben ik 29. En de kans dat ik voor mijn 30ste nog moeder ga worden is erg klein: dan zou het de volgende keer in 1 keer raak moeten zijn en zou alles allemaal goed moeten gaan.

Maar op dit moment wachten we dus nog even verder. Hoewel het ook best wel even goed is om me deze maand volop op mijn werk te kunnen focussen en geen tijd kwijt te zijn aan de vele ziekenhuisbezoekjes voor echo’s, bloedprikken of terugplaatsen, blijft het frustrerend. Het zijn nu mijn vruchtbare dagen, en hoewel de kans klein is dat het lukt, zijn we er toch mee bezig en zullen we het deze ronde dan maar ‘zelf proberen’. Die 0,001% kans is nog altijd beter dan niets zullen we maar zeggen.

Toch kijk ik alweer uit naar de volgende terugplaatsing. Die verwacht ik zo’n beetje rond 21 mei, dus nog iets meer dan een maand. Ik houd er ook rekening mee dat dat – als het al doorgaat – mogelijk al de laatste terugplaatsing van deze ICSI-poging zal zijn. De kans dat een van de twee embryo’s het ontdooien niet overleeft is natuurlijk wezenlijk aanwezig.

Mocht het nodig zijn begin ik met alle liefde opnieuw aan het spuiten, de punctie en alles wat er nodig is. Maar wat zou ik de tijd dan graag even stil willen zetten.

Helaas pindakaas.

Helaas, de afgelopen terugplaatsing is op niets uitgelopen. Een negatieve test op dag 13 (zie de foto voor een vergelijking met de vorige terugplaatsingen), en gewoon ongesteld geworden op de verwachte datum.

MOLDIV

Door omstandigheden kunnen we tot onze grote teleurstelling deze maand niet meedoen aan een nieuwe ronde. Pas eind mei zal er dus weer een poging tot terugplaatsing gedaan kunnen worden.

And so the big, big wait continues…