Het gaat goed!

Yes! Vanmorgen kregen we goed nieuws!

Het baarmoederslijmvlies was mooi gegroeid, tot 7 mm nu. Goed voorbij de minimale 6 mm dus! Het follikel was nu 18 mm groot en dus klaar om de boel in gang te zetten.

Omdat het follikel al vrij groot was, werd er voor de zekerheid nog een LH-test gedaan om te controleren of de eisprong niet al vanzelf op gang was gekomen, maar dat bleek nog niet zo te zijn. Vanavond mocht ik daarom de ovitrelle spuiten zodat mijn eisprong getriggerd wordt en de terugplaatsing kan worden ingepland.

Er was echter toch nog steeds wel een klein beetje vocht in de baarmoeder aanwezig, daarom moet ik zondag nog terugkomen voor een extra controle echo. Als alles er dan goed uitziet wordt daarna het embryo ontdooid en is de terugplaatsing op maandag!

 

Advertisements

Go of no-go?

Het is alweer een tijdje geleden dat ik iets heb geschreven. Het was een hele drukke periode, maar meestal weet ik ondanks dat toch nog wel een momentje te vinden om een nieuwe blog te posten. Maar de afgelopen weken wist ik het ook gewoon even niet. Wat wil ik dan schrijven? Heb ik hoop of niet? Wat verwacht ik de komende tijd? Ik had eigenlijk geen idee meer.

Hoewel het vocht van vorige maand helemaal niets ernstigs hoefde te betekenen, bezorgde het bij ons toch een hoop onzekerheid. Het zwanger worden leken we met ICSI enigszins ‘onder controle’ te hebben, het zwanger blijven was het grote probleem. Maar nu leek ineens ook het zwanger worden weer een stukje moeilijker te worden. Zou het vocht een gevolg zijn van de curettage? Zou dat blijvende schade aan de baarmoeder zijn, of zou het wel weer goed komen? Allemaal vragen waar we pas op zijn vroegst na 4 weken (namelijk in de volgende cyclus) een antwoord op zouden kunnen verwachten.

Gelukkig blijkt er nog altijd één zekerheid, en dat is mijn cyclus. Wederom na precies 28 dagen brak mijn menstruatie ’s ochtends door en kon ik dus weer aanmelden bij het VUmc voor een nieuwe ronde. Aanmelden kan via internet, of telefonisch tussen 10:30 uur en 13:30 uur. Omdat ik wat vragen had, besloot ik om even te wachten en telefonisch aan te melden. Direct om 10:30 uur belde ik op. “Er zijn 6 wachtenden voor u.” Oh, nee hè… Uiteindelijk – na 12 minuten in de wacht te hebben gestaan – was ik aan de beurt.  “Het is enorm druk vandaag, echt waanzinnig… U hoort vanmiddag of u kunt starten.”

“Er zijn nog 6 wachtenden voor u.”

Omdat er per dag maar een beperkt aantal terugplaatsingen gedaan kan worden, moeten er soms mensen worden teleurgesteld. En die dag was het zo’n dag, dat was meteen duidelijk. Al zo’n drukte met aanmeldingen, en dat terwijl de dag pas net was begonnen… Gelukkig werd ik ’s middags teruggebeld met goed nieuws: ik mocht een afspraak maken voor een echo. Vanwege de situatie van de voorgaande cyclus had ik om een uitgangsecho gevraagd, en mocht ik op dag 4 komen voor een eerste echo.

Die echo was goed. In de beide eierstokken zaten alleen maar kleine beginnende follikels (dus geen cystes o.i.d.) en het bms was netjes dun: het was 3 mm, wat op dat moment van de cyclus 2-5 mm hoort te zijn. Wel zat er ook een heel klein beetje vocht, maar dat was volgens de arts op dat moment van de cyclus geen probleem. Een goed uitgangspunt dus, en we mochten een nieuwe echo-afspraak maken.

Gisteren hadden we deze echo. Het bms was al iets meer aangegroeid, maar nog wel te dun (5.3 mm). Maar veel belangrijker: de arts was tevreden over de structuur van het bms, en ze zag nu geen vocht! Het grootste follikel was 14.5 mm en daarmee nog niet rijp. We kunnen dus nog even afwachten, en het bms heeft dan nog wat tijd om verder aan te groeien.
Morgen mogen we weer terug voor de derde echo. In deze fase groeit een follikel ongeveer 1-2 mm per dag, dus naar verwachting is het follikel dan al wel groot genoeg. Dan zal de grote vraag zijn of het bms inmiddels ook voldoende dik is en of het er nog steeds goed uitziet. Morgen zal dus beslist worden of we deze maand een terugplaatsing kunnen krijgen of niet. Go of no-go. Spannend…

ICSI1, dag 418..

Intussen zijn we alweer bijna twee weken verder sinds de cryo-terugplaatsing werd afgeblazen. Als het goed is gaat mijn volgende cyclus deze week (donderdag of vrijdag) van start, en mag ik me dan weer aanmelden voor de terugplaatsing.

Wat voor gevoel ik over de komende ronde heb weet ik eigenlijk niet zo goed. Aan de ene kant heb ik nog wel redelijk veel vertrouwen in mijn lichaam, maar tegelijkertijd weet ik dat er een oorzaak zal zijn geweest waardoor dat vocht er was. En is mijn lijf sterk genoeg geweest om dat nu te herstellen? Dat is de grote vraag.

Het maakt me eigenlijk ook niet zo erg veel meer uit. Als een hysteroscopie nodig blijkt, dan is dat maar zo. Als er dan maar actie wordt ondernomen zodat we zo snel mogelijk weer verder kunnen.

We wachten maar weer af.

̶T̶e̶r̶u̶g̶p̶l̶a̶a̶t̶s̶i̶n̶g̶ ̶3̶

Wat een enorme (en onverwachte) domper vandaag… Vanmorgen zijn we naar het IVF-centrum gegaan met het idee dat we waarschijnlijk wel het startsein zouden gaan krijgen voor de terugplaatsing. Het liep helaas totaal anders.

We hadden zondag gezien dat het bms dun was (toen 4,5 mm), maar er hoefde nog maar 1,5 mm bij en we zijn intussen alweer twee dagen verder, zou dus vast wel goedkomen.

We waren gelukkig direct aan de beurt en de arts ging meteen van start met de echo om te zien hoe het er voor stond. Eerst de rechter eierstok, waar zoals verwacht niet veel te zien was – alleen een klein follikel van 12 mm. Links was inderdaad het dominante follikel: nu ruim 16×18 mm, dus al groot genoeg om de terugplaatsing in te plannen!

Toen over naar de baarmoeder. De dikte was maar nét aan genoeg, 6.1 mm. Maar de opbouw van het slijmvlies was helemaal niet goed. En langer wachten kan niet, want het follikel staat al klaar.

In plaats van de gelaagde structuur van een mooi opgebouwd slijmvlies was er in het grootste deel van de baarmoeder veel ‘zwart’ te zien: vocht. Nu een terugplaatsing doen zou volgens de arts gelijk zijn aan het embryo in een grote bak water gooien: kansloos voor een goede innesteling.

Mogelijk is er door de curettage enige schade ontstaan waardoor het bms niet goed kan opbouwen. Het kan ook zijn dat het een eenmalig iets is, en toevallig net nu in deze cyclus. Ik vrees voor het eerste, want alle andere keren is mijn bms steeds prima geweest en was het ook veel dikker. We hopen natuurlijk op het laatste.

We moeten nu een cyclus wachten en dan wordt komende cyclus goed gekeken of het bms zich dan wel goed opbouwt. Zo niet: kijkoperatie om te zien of er inderdaad iets in de weg zit en dat dan operatief verwijderen.

Het was blijkbaar allemaal nog niet complex genoeg. Zijn we nu nóg verder van huis?

Langzaam maar zeker

Vanmorgen was de eerste follikelmeting voor de komende cryo-behandeling. Dit is voor ons niet zo heel spannend, in de behandeling zelf hebben we het volste vertrouwen. Als er goede kwaliteit embryo’s tussen zitten zal het zwanger worden wel lukken, dat is eerder ook heel goed gegaan. De spanning komt voor ons daarna pas…

Zoals altijd vroeg de echoscopiste ons eerst vriendelijk hoe het met ons gaat. Wat hebben we veel verschillende artsen en verpleegkundigen gezien de afgelopen 1,5 jaar, maar ze zijn stuk voor stuk vriendelijk en altijd goed op de hoogte van wat er allemaal speelt! Maar helaas, het antwoord op die simpele vraag weten we de laatste maanden eigenlijk niet zo goed meer. Dus we gingen maar gewoon snel van start met de echo.

Als eerst kwam de baarmoeder in beeld en werd de dikte van het slijmvlies opgemeten. Een krappe 4,5 mm, dus nog niet echt genoeg helaas. In de rechter eierstok was een follikel van 10-11 mm te zien, ook nog niet heel indrukwekkend. Links was het grootste follikel te zien van 12-13 mm. Nu nog te klein, maar dit grotere follikel zal naar verwachting de komende dagen verder gaan uitgroeien en rijpen.

Zodra het grootste follikel 17-18 mm groot is, kan de eisprong worden opgewekt met een Ovitrelle-injectie. Op dat moment wordt ook de ontdooiing en terugplaatsing ingepland. Dinsdagochtend mag ik weer terugkomen om te kijken of er dan een follikel groot genoeg is geworden. Hopelijk bouwt het baarmoederslijmvlies in de tussentijd ook nog wat beter op.

empty-nest-618x250

Groen licht!

We kunnen eindelijk verder! Vrijdagochtend, na een keurige cyclus van 28 dagen, is mijn menstruatie ook echt gekomen en heb ik het IVF-centrum gebeld om me aan te melden voor een cryo terugplaatsing. En ik werd teruggebeld met goed nieuws!

Volgende week zondag is de eerste echo (de follikelmeting), net als de vorige keer op dag 10 van mijn cyclus. In september is het daarna ook meteen heel snel gegaan: de volgende dag mocht ik de ovitrelle al spuiten en was het aftellen naar de dag van de terugplaatsing. Aangezien mijn cyclus zo ontzettend regelmatig is verwacht ik dat het nu niet zo heel anders zal gaan.

Helaas werd ik vrijdagochtend wel flink ziek, vermoedelijk door de menstruatie. Daar heb ik helaas vaak last van gehad. Ik heb me de hele dag verschrikkelijk misselijk en koortsig gevoeld. 😦 Maar gelukkig gaat het nu weer goed.

We doen weer mee. Spannend!

Blik op de toekomst

Inmiddels is (als het goed is) mijn eerste cyclus alweer grotendeels verstreken, en durf ik weer wat meer naar de toekomst te kijken. De nabije toekomst, bedoel ik dan. 😉 Want of ik over 1 of 2 jaar wel of niet moeder zal zijn, daar durf ik nog steeds echt niet over na te denken.

Waar ik zeker wel aan denk, is de komende terugplaatsing! Zodra mijn menstruatie komt kan ik mij weer aanmelden, en dat zal hopelijk op 10 of 11 februari gebeuren. Dan begint hetzelfde verhaal weer van voren af aan: aanmelden, eisprong vinden, embryo ontdooien, terugplaatsen, afwachten.

Nog 9 à 10 dagen aftellen dus!

Nacontrole…

…en ineens ook de uitslag.

Vandaag had ik de nacontrole bij de gynaecoloog. Ik verwachtte er maar weinig van, en had er daarom eigenlijk helemaal geen zin in. Ik had geen vragen aan de gynaecoloog, en had intussen ook al mijn eerste menstruatie weer gehad. Verder ook geen klachten. Maar we zijn er natuurlijk toch maar gewoon naartoe gegaan.

Tegen mijn verwachting in bleek al direct dat de uitslag van het genetisch onderzoek bij hen al bekend was. Het kindje had maar één X-chromosoom: het syndroom van Turner (en het was dan dus een meisje). In eerste instantie was ik opgelucht: dit kindje was dus inderdaad niet gezond. Maar daarna sloeg al snel de twijfel toe.. Hoe kon ons nu wéér zoiets zijn overkomen? En hoe moet dat de volgende keer…?

“Het kindje had maar één X-chromosoom: het syndroom van Turner.”

Het wordt voor ons nu wel heel moeilijk om de volgende keer te vertrouwen op een goede afloop. Twee keer zwanger geweest, en twee keer een chromosoomafwijking getroffen. Is het echt nog steeds toeval? Het zou kunnen, maar zekerheid kunnen we daar niet over krijgen.

En dan de keuze voor diagnostiek: het liefst kiezen wij bij een volgende zwangerschap weer voor de NIPT, omdat die test 100% veilig is en een punctie een klein risico op een miskraam geeft. Maar officieel is de NIPT alleen bedoeld om trisomie 13, 18 of 21 op te sporen, dus zouden we bij een volgende zwangerschap voor de vlokkentest of vruchtwaterpunctie moeten kiezen als we ook een betrouwbare uitslag willen over het syndroom van Turner. Pffff…

Na een snelle check bleek ook nog dat die uitslag al sinds 3 januari beschikbaar was! :-/ Vorige week maandag had ik nog gebeld naar beide poliklinieken (gynaecologie en klinische genetica) en kon of wilde niemand me ook maar enige informatie geven… Echt super vervelend dat we nu zes weken in spanning hebben gezeten in afwachting van deze uitslag, terwijl het onderzoek al drie weken geleden klaar blijkt te zijn. 😦

Geduld, fase 176

Van alle smaken wachten die we al hebben geproefd (meer dan 20 ‘wachtbankjes‘, wachten tot de behandeling kon starten, wachten tot de testdatum, wachten op de echo’s, wachten op een nieuwe terugplaatsing, etc) is het nu weer wachten op genetische uitslagen. En wachten op een cyclus, maar dat vind ik nog het minst erg. En het allesoverheersende wachten op een kindje, want dat gevoel gaat nooit weg.

Er is mij niet gezegd hoe lang de uitslag van het onderzoek ongeveer zou gaan duren, en dat is wel vervelend. Ik weet alleen dat het normaal 2 weken duurt, maar dat dit nu geen spoed heeft en dus wel wat langer zou duren. Maar hoe lang dan? We zijn nu al bijna 5 weken verder… Misschien duurt het wel 3 maanden, en zit ik nu elke dag voor niets te hopen dat we iets zullen horen…

*edit* Best bizar: direct nadat ik dit bericht schrijf, zie ik ineens wat bloed bij het afvegen! Niet veel, maar ik heb nog nooit zomaar bloedverlies gehad. Dus zou de eerste menstruatie zich dan toch alweer aandienen?

(Lees hier mijn berichten Geduld, geduld, geduld en Geduld, fase 2 over eerdere wachtmomenten.)

Nog steeds ‘zwanger’.

Gisteren heb ik, voor het eerst na de miskraam, toch maar een testje gedaan. Ik was de badkamerkast aan het opruimen en kwam nog 4 doosjes zwangerschapstesten tegen, dus ja… houd je dan nog maar eens in. Dus ik heb het er op gewaagd.

Ik had geen idee of er nog hCG in mijn lijf zou zitten of dat ik misschien alweer ‘schoon’ zou zijn. Na de bevalling van F op 12 juni testte ik op 9 juli negatief, 28 dagen na de bevalling. Twee dagen daarvoor had ik nog een heel licht streepje op de test gezien.

Gisteren was het wederom 28 dagen na de miskraam, dus ik hoopte stiekem dat de test al helemaal wit zou blijven. (Al verwachtte ik eigenlijk van niet.) Er verscheen een heel licht streepje op de test. Er is dus toch nog steeds wat hCG in mijn lijf aanwezig.

wp-image-1333323381jpg.jpg

Het is niet veel (en bovendien op de foto slecht te zien), maar er staat toch echt nog een streepje. Volgende week zal dat vast wel verdwenen zijn. Ik ben in elk geval blij dat het al geen overduidelijke streep meer is. Het eind komt nu in zicht (en daarmee ook de toekomst).

Komende week hoop ik eindelijk de uitslagen van het genetisch onderzoek te krijgen, al zou dat ook nog een tijdje kunnen duren. Pas als we die uitslagen hebben, kunnen we deze miskraam helemaal afsluiten. Tot dan blijft het nog altijd knagen…